Jeszcze przed XVIII i XIX wiekiem neurobiologia behawioralna zaczynała się kształtować już w 1700 r. p.n.e. Pytanie, które zdaje się nieustannie powracać, to jaki jest związek pomiędzy umysłem a ciałem. Debatę formalnie określa się mianem „problemu umysłowo-mózgowego”. Istnieją dwie główne szkoły myślenia, które próbują rozwiązać problem umysłu i ciała: monizm i dualizm.

Psychoterapia rodzinna na brak komunikacji

Platon i Arystoteles to dwaj z kilku filozofów, którzy wzięli udział w tej debacie. Platon uważał, że mózg jest miejscem, w którym zachodzą wszystkie myśli i procesy myślowe. Arystoteles wierzył natomiast, że mózg służy chłodzeniu emocji płynących z serca. Problem umysłu i ciała był krokiem w kierunku zrozumienia związku pomiędzy umysłem a ciałem. Więcej na https://psychoterapeuta-rzeszow.com.pl/na-czym-polega-psychoterapia-rodzinna/.
Inną dyskusją na ten temat była lokalizacja funkcji lub specjalizacji funkcjonalnej versus ekwipotencjalność, która odegrała znaczącą rolę w rozwoju neurobiologii behawioralnej. W wyniku lokalizacji badań funkcyjnych wiele znanych osób z psychologii doszło do różnych wniosków.

Wilder Penfield był w stanie opracować mapę kory mózgowej poprzez badanie pacjentów z padaczką wraz z Rassmussenem. Badania nad lokalizacją funkcji doprowadziły behawioralnego neurobiologa do lepszego zrozumienia, które części zachowania kontroli mózgu. Najlepszym tego przykładem jest studium przypadku Phineas Gage.

Termin „psychobiologia” był używany w różnych kontekstach, podkreślając znaczenie biologii, która jest dyscypliną badającą organiczne, nerwowe i komórkowe modyfikacje zachowań, plastyczność w neurobiologii i chorobach biologicznych we wszystkich aspektach, a ponadto biologia skupia się i analizuje zachowania i wszystkie tematy, których dotyczy z naukowego punktu widzenia. W tym kontekście psychologia pomaga jako uzupełniająca, ale ważna dyscyplina w naukach neurobiologicznych.

terapia psychosomatyczna leczenie

Psychoterapia rodzinna na konflikty

Rola psychologii w tym zakresie polega na tym, że jest to narzędzie społeczne, które wspiera główne lub najsilniejsze nauki biologiczne. Pojęcia „psychobiologia” po raz pierwszy użył w nowoczesnym sensie Rycerz Dunlap w swojej książce „Zarys psychobiologii”. Dunlap był również założycielem i redaktorem naczelnym czasopisma „Psychobiologia”. W zapowiedzi tego czasopisma Dunlap pisze, że czasopismo to opublikuje badania „…mające na celu wzajemne powiązanie funkcji psychicznych i fizjologicznych”, opisujące dziedzinę neurobiologii behawioralnej nawet w jej współczesnym rozumieniu.

Związek z innymi dziedzinami psychologii i biologii – w wielu przypadkach ludzie mogą być przedmiotem eksperymentów w behawioralnych eksperymentach neurobiologicznych, jednak znaczna część literatury eksperymentalnej na temat neurobiologii behawioralnej pochodzi z badań gatunków innych niż człowiek, najczęściej szczurów, myszy i małp.
W rezultacie, krytycznym założeniem w neurobiologii behawioralnej jest to, że organizmy wykazują podobieństwa biologiczne i behawioralne w stopniu wystarczającym, aby umożliwić ekstrapolację na różne gatunki. To sprzymierzeniec nauk behawioralnych z psychologią porównawczą, psychologią ewolucyjną, biologią ewolucyjną i neurobiologią.